Afkicken

Lange tijd heb ik mezelf en anderen verteld dat het heerlijk was: geen vergaderingen meer tot laat in de avond, geen bergen papier die de brievenbus verstopten. Maar ruim na de machtswisseling in maart lijkt het me nu toch tijd om toe te geven dat ik de politiek best wel een beetje mis. Mijn rationele ik roept mij toe dat ik het in de oppositie helemaal niet zo leuk had gevonden, zeker niet als ik mij dan in gezelschap van de PVV had bevonden en dat ik niet meer de echte motivatie had om ook jaar negen, tien, elf en twaalf in de provincie door te brengen. Ongetwijfeld is dat voor een belangrijk deel waar, maar toch…

In een positieve inschatting van zowel mijn eigen plek op de lijst als de uitslag voor GroenLinks had ik er toch wel op gerekend in de Eerste Kamer te komen. Nu zit ik in de wachtkamer als tweede opvolger, in de wetenschap dat in de afgelopen jaren nauwelijks GroenLinks senatoren voortijdig zijn afgezwaaid (behalve wanneer zij daartoe een niet zo stille hint kregen). Dus het heeft weinig zin daar tot 2015 op te gaan wachten.

Maar wat dan? Voor burgemeester vind ik mezelf nog te jong, wethouder lijkt me interessant, maar ja daar kom je ook niet zomaar tussen en al te ver weg van Amsterdam wil ik liever niet. De nieuwe gemeenteraden worden in 2o14 gekozen, de Tweede Kamer – als het kabinet-Rutte blijft zitten, pas in 2015.

Best raar dus. Had ik al gezegd dat ik toch een beetje verslaafd ben geraakt aan de politiek? Dat het toch een beetje leeg voelt zo zonder echte functie binnen GroenLinks? Nee, dit is geen wanhopige sollicitatie, geen schreeuw om hulp. Maar wel een kleine cri-de-coeur. Doe ermee wat u wilt!

Eén gedachte over “Afkicken”

Reacties zijn gesloten.