Dichterbij mezelf II: Huub Oosterhuis

Soms krijg ik wel eens de vraag hoe dat nou zit met dat geloof van mij. Elke keer vind ik dat weer lastig te beantwoorden. Omdat ik het zelf ook niet zo precies weet. Op zoek naar een label noem ik mezelf dan progressief christen, maar wat die begrippen afzonderlijk en in combinatie betekenen, is al lastig genoeg om te duiden. Het is meer dan ‘ik denk wel dat er iets is’ maar het is ook zeker niet ‘van kaft tot kaft’.

Soms krijg ik wel eens de vraag hoe dat nou zit met dat geloof van mij. Elke keer vind ik dat weer lastig te beantwoorden. Omdat ik het zelf ook niet zo precies weet. Op zoek naar een label noem ik mezelf dan progressief christen, maar wat die begrippen afzonderlijk en in combinatie betekenen, is al lastig genoeg om te duiden. Het is meer dan ‘ik denk wel dat er iets is’ maar het is ook zeker niet ‘van kaft tot kaft’.

Misschien is het wel geloven in een God die niet bestaat, maar dan nog is het niet voor niets geweest. Geloof is voor mij vooral ook proberen iets wat je niet kunt begrijpen, toch onder woorden te brengen. In de mooiste vorm dan ook nog in combinatie met muziek.  In die zoektocht ben ik regelmatig weer geïnspireerd door de teksten van Huub Oosterhuis, waarbij de prachtige muziek van Oomen, Huijbers en Löwenthal niet is weg te denken.

Nooit meer zonder

Op mijn levenslange reizen
twijfel donker achtervolgt mij
liefde blind holt voor mij uit
zing ik steeds op andere wijzen
over wie ik niet kan spreken
zing ik ooit mijn hart te breken
ooit mijn hart voor jouw te breken.

Opgereisd pas halverwege
met een keel kapot gezongen
met een hart voor wie gebroken
kruip ik onder dorenstruiken
druk mijn ogen in de aarde
smeek dat nu het eind zal komen
smeek de dood dat hij zal komen.

Spoorloos trok voorbij de twijfel
waar ik lag – de liefde keerde
zag mij bracht mij drank en spijze
deed mij opstaan uit de dood

nog een leven zal ik reizen
nooit meer zonder reisgenoot.