Geen gemakkelijk ja

Jolande Sap zei het heel treffend in het Kamerdebat dat ik, met dank aan politiek 24 en in het gezelschap van een groot aantal twitteraars, tot diep in de nacht zat te kijken. Er is geen gemakkelijk nee, maar er is ook geen gemakkelijk ja. Waarschijnlijk zijn er weinig onderwerpen die de GroenLinkse ziel zo diep beroeren als vraagstukken van oorlog en vrede. Ik heb, als tegenstander van de missie naar Kunduz, met geroerde bewondering gekeken naar de worsteling van Jolande en met haar de gehele Tweede Kamerfractie. Ik heb met trots gezien dat mijn partij zich kwetsbaar heeft durven opstellen, de twijfels en zorgen zichtbaar heeft gemaakt en een eigen oprechte keuze heeft gemaakt. Dat is voor mij de kern van GroenLinkse politiek en dat is ook de reden dat ik actief lid van deze partij ben.

Als congres hebben we bij het vaststellen van de kandidatenlijst deze tien mensen op pad gestuurd om namens ons GroenLinks te vertegenwoordigen. We hebben hun het vertrouwen gegeven om met het verkiezingsprogramma in de hand naar eer en geweten te handelen. Om op basis van discussie in de partij, in de fractie en in de Kamer een eigen afweging te maken. Ik ben ervan overtuigd dat onze Kamerleden dat ook hebben gedaan. Dat ik graag een andere uitkomst van deze afweging had gezien, neemt dat gevoel geenszins weg. 

Er mag, nee, er moet een fel debat zijn waarin voor een ieder de mogelijkheid is zijn of haar verhaal te doen, het hart te luchten, de pijn en de twijfels te delen. In de komende dagen en op het congres van 5 februari. Ik hoop vurig dat ook diegenen die – begrijpelijk – nu boos, verdrietig en verward zijn, zich realiseren dat wat ons als GroenLinksers bindt, zoveel meer is dan wat ons scheidt. Dit is en blijft mijn club, waarvoor ik met hart en hersens de komende weken campagne ga voeren en die ik graag in de Eerste Kamer zal gaan vertegenwoordigen.

10 gedachten over “Geen gemakkelijk ja”

  1. “Ik hoop vurig dat ook diegenen die – begrijpelijk – nu boos, verdrietig en verward zijn, zich realiseren dat wat ons als GroenLinksers bindt, zoveel meer is dan wat ons scheidt.”

    Welnee. Eerst moet ik twee jaar langer doorwerken voor mijn bonusgraaiende baas. Vervolgens moet ik makkelijker ontslagen kunnen worden. En nu wil Jolande Sap we bloed aan onze handen krijgen. Er is absoluut niks meer dat mij bindt met GroenLinks.

  2. Hoe kan je nu nog naar eer en geweten volhouden dat GL een democratische partij is, als vrijwel de gehele fractie ZO verregaand kan ingaan tegen wat de meerderheid van de leden wil.
    Hebben we ze gekozen zodat ze het beter kunnen weten dan de leden?
    De toezeggingen in de tweede brief van de regering zijn niet fundamenteel.
    Mooie zin in Dagblad van het Noorden: “Als GL had gewild dat recruten alle dagen boerenkool eten, had Rutte gezegd: gaan we regelen.”

  3. @brian4all Gelukkig heb ik geen bonusgraaiende baas en werk ik met plezier tot mij 70e door als het nodig is. De suggestie van bloed aan de handen vind ik onsmakelijk.

    @fennie Democratie wordt volgens mij gekenmerkt door intern debat en door een afweging van degenen die wij als vertegenwoordigers hebben gekozen.

  4. Heb lang getwijfeld of ik er achter kan staan. Uiteindelijk waren het verkiezingsprogramma en de motie Peters Pechtold voor mij doorslaggevend boven mijn aversie tegen het huidige kabinet en het NAVO gedoe. We hebben verplichtingen en kunnen ons niet veroorloven daar niets mee te doen. Daarbij komt dat ik bij de reacties van de tegenstanders (nog) geen anternatieve opties heb gelezen en ik geen zin heb om in het misselijkmakende PVV kamp te gaan zitten.
    Wel is het zo dat de kamerfractie heeft nu wel een grote verantwoordelijk heeft genomen en ik hoop nu maar dat het goed afloopt en we niet gepiepeld worden. Dus aan Jolande en de anderen in de fractie: Hou ze scherp in de gaten!

    1. @Ton, ja we hebben indrdaad verplichtingen. Maar daar hebben we al aan voldaan in Uruzgan.

      Een echt civiele missie in Kunduz zou ik nog wel zien zitten mits er een basis van een (juridische) structuur aanwezig zou zijn in Afghanistan. Met een juridische structuur bedoel ik de aanwezigheid van gerechtshoven, integere rechters en openbaar ministerie. Afghanistan is een onderontwikkeld land. Een land van stammen die geen onderlingen binding (meer) hebben. In het machtvacuum dat aanwezig is, kunnen corrupte mensen als Karzai floreren.

      En zolang die jurische structuur niet aanwezig is Afghanistan, hebben we daar niks te zoeken. Nu gaan we daar wel naar toe, maar wel met een (para)militaire missie i.p.v. een civiele.

  5. Ik steun, als kiezer, Groenlinks vanwege de overtuiging dat wij allen voor een aantal problemen worden geplaatst, die fundamentele veranderingen noodzakelijk maken. Groenlinks benoemt deze problemen al jaren. (Milieu, sociale agenda, etc.) Maar ik heb mij daarbij altijd wel zorgen gemaakt of Groenlinks in diepste zin wel verantwoordelijkheid wilde nemen, dat zij meer is dan een zijlijn oppositie partij. De afgelopen dagen hebben voor mij aangetoond dat die wil er is, de kamerfractie heeft met durf en grote overtuiging gekozen voor de, in mijn ogen juiste, maar ook moeilijke weg.
    Zij verdienen steun ten diepste, wat mij ertoe heeft geleid om juist nu lid te worden van Groenlinks. Ik ben richting Groenlinks gegroeid, maar ook Groenlinks is veranderd gedurende de laatste jaren. Ik bemerk dat ik nu kan zeggen: Groenlinks is mijn partij.

  6. Dank voor alle reacties, genoeg stof tot nadenken ook voor mij in voorbereiding op het congres.

  7. Net als de kandidaat-statenleden van de PVV hebben nu ook kandidaten van GroenLinks een spreekverbod?

Reacties zijn gesloten.