Toen ik dinsdag, of moet ik zeggen woensdag, om 4.15 in bed stapte, wist ik dat de wekker iets meer dan twee uur later ongenadig zou gaan. Ik realiseerde mij dat mijn verslaving aan politiek ernstig is en er nu eenmaal ‘s nachts vaak spannende dingen gebeuren. Oftewel, van mijn voornemen om niet te wachten op de uitslag van Ohio of de speech van Mitt Romney – die zoals verwacht vrij beroerd was – ¬†kwam weinig terecht.

In de eerste nacht die ik mij goed herinner, vierden we met GroenLinks in Amsterdam de eerste en enige grote zege – de 11 Kamerzetels van 1998. Ook in 2010 was het feest, toen we op 10 zetels kwamen en het ondanks de weinig sfeervolle omgeving van Nieuwspoort een memorabele avond werd. Na een lange rit in de nachttrein en een halfslaapje op Utrecht Centraal was ik helemaal klaar om met studenten en collega’s in een volle zaal terug te blikken op de uitslag.

En hoewel ik de nacht van Schmelzer net niet heb meegemaakt, wordt dat gecompenseerd door de nacht van Wiegel en de nacht van Van Thijn, waarbij de eerste het qua spanning en acteerwerk ruimschoots wint. Op een andere bijzondere nacht werd een paar dagen geleden uitgebreid teruggeblikt: de discussie waarin Melkert wel wat vrolijker had mogen zijn. Wat betreft Nederlandse politieke tv-nachten mijn persoonlijk hoogtepunt.

Maar niets haalt het bij de nacht waar ik al maanden naar had uitgekeken. Het euforische gevoel toen de magische grens van 270 kiesmannen was gepasseerd. Van de drukte in de Melkweg naar de stilte en de tranen thuis op de bank bij wederom een memorabele speech. Obama’s historische winst in een nacht om nooit te vergeten. Maar ook dan hakt de alcohol er de volgende ochtend flink in…

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS