Waar blijft de tijd

Een ochtendmens zal ik wel nooit worden, maar sinds ik in Utrecht werk en dus regelmatig op tijd met de trein moet, ben ik wel beter geworden in vroeg opstaan. Daarbij word ik geholpen door een ingenieus netwerk van klokken en andere apparaten met tijdsaanduiding.

Een ochtendmens zal ik wel nooit worden, maar sinds ik in Utrecht werk en dus regelmatig op tijd met de trein moet, ben ik wel beter geworden in vroeg opstaan. Daarbij word ik geholpen door een ingenieus netwerk van klokken en andere apparaten met tijdsaanduiding.

De wekkerradio loopt twee minuten voor, zodat hij geluid begint te maken tijdens de reclame voor het zevenuurjournaal. Nou weet ik niet of het echt waar is, maar ik heb altijd begrepen dat reclame net iets harder staat dan een gewone uitzending. Het helpt in elk geval om wakker te worden en geconcentreerd naar het journaal te luisteren (want niets zo erg als een ochtenddroom waarin radiofragmenten worden verwerkt). Daarna loop ik als moderne mens bij uitstek naar mijn telefoon om mail en eventueel facebook/twitter/whatsapp te bekijken. De klok op mijn telefoon loopt ook iets voor, net als de klok in de woonkamer, zodat ik toch een licht gevoel van haast krijg om naar de douche te gaan. Over het effect van deze twee voorlopende klokken ben ik overigens het minst zeker (daarover straks meer).

Op weg naar de douche zie ik met een schuin oog de klok van de magnetron, maar het is beter van niet, want die slaagt er telkens weer in achter te gaan lopen. Na de douche kom ik in de slaapkamer de waterklok tegen die ik ooit bij een optreden voor Dwars als bedankje kreeg. Voorzover ik weet loopt die vrijwel precies op tijd (misschien een idee die ook iets vooruit te zetten). Af en toe past dan – na het aankleden uiteraard – nog een bakje yoghurt in het schema. Met wel weer het nadeel dat ik dan ten onrechte gerustgesteld door de magnetronklok denk dat ik me niet hoef te haasten.

Haren netjes, tanden gepoetst. Terug in de woonkamer lijkt de klok aan de muur aan te geven dat ik te laat dreig te komen voor mijn trein – maar mijn hersens hebben inmiddels geleerd die informatie te negeren. Bovendien versterkt door het feit dat de klok van de thermostaat wel de juiste tijd aangeeft.

Maar als ik dan mijn fiets uit de berging heb gepakt en net voor het wegfietsen op mijn telefoon kijk, blijkt het opnieuw hard doorrijden te worden om de trein nog te halen. Terwijl ik dacht ruim de tijd te hebben. Ergens werkt het klokkensysteem toch niet feilloos, maar of ik de bron van het probleem ooit ga vinden?