Wilhelmus

Het Wilhelmus op school? Geen symboolpolitiek, maar serieus aan de slag met de geschiedenis van de tekst en daarmee die van Nederland. Dan kan het zin hebben.

Je kunt je terecht afvragen of er geen belangrijke onderwerpen op tafel liggen bij de kabinetsformatie. Je kunt er ook terecht op wijzen dat het raar is om het dan niet over ons koloniaal verleden en de slavernij te hebben. En je kunt je er terecht over verbazen dat scholen met nog weer een maatschappelijk thema worden opgezadeld dat een plek moet krijgen in het lesprogramma.

Maar nu het onzalige idee om het volkslied staand elke ochtend te zingen, bij voorkeur ook nog in schooluniform saluerend naar de Hollandsche driekleur, tot redelijke proporties lijkt te zijn teruggebracht, biedt het idee om tekst, betekenis en melodie van het Wilhelmus onderdeel van de lesstof te maken, ook kansen. In de hoop dat ook de regeringspartijen iets meer willen doen dan symboolpolitiek in het kader van oppervlakkige en lege normen en waardenretoriek, een paar suggesties.

In vergelijking met het vorige volkslied, ‘Wien Neerlandsch bloed…’ is het Wilhelmus een ingetogen en beschaafde tekst. Het is enigszins te vergelijken met de psalmen uit het oude testament waarin iemand nadenkt over zijn eigen leven, zijn verhouding tot God en de onderdrukking waar het volk onder lijdt. Het is niet voor niets dat het Wilhelmus (bij mijn weten als enige volkslied) ook in het Liedboek is opgenomen. In de les biedt dit mooie gespreksstof over de geschiedenis van de godsdienstige twisten – een tijd lang vonden de katholieken het Wilhelmus maar niks -tot de dag van vandaag. Waarbij het een leuk detail is dat de melodie gebaseerd is op een Frans spotlied over de hugenoten.

Ook is het een mooie aanleiding voor een gesprek over opkomend nationalisme: in de jaren ’30 van de vorige eeuw werd niet voor niets gekozen het Wilhelmus in ere te herstellen. ‘Van vreemde smetten vrij’ was toen al net zo verwerpelijk als ‘homeopathische verdunning’ of ‘ons volk wordt vervangen’ wat we anno 2017 horen. Het Wilhelmus heeft bovendien gelukkig weinig van het militarisme en triomfalisme dat in het Amerikaanse of Franse volkslied klinkt.

Al even interessant is het om met een kritische blik te kijken naar de persoon van Willem van Oranje. Wat voor man was het? Wat dreef hem? Wat was zijn politieke en godsdienstige strategie? Er lijken weinig redenen hem van zijn sokkel te trekken, maar al te veel heilig verklaren, zoals bijvoorbeeld in het Wilhelmus gebeurt, hoeft ook weer niet.

Kortom, het Wilhelmus biedt mooie aanknopingspunten om de discussies te voeren die nodig moeten worden gevoerd over wat het betekent Nederlander te zijn en hoe we terugkijken op onze geschiedenis. Het zou ook een mooie aanleiding zijn om het Wilhelmus te vertalen naar een 21e eeuwse versie, want hoe actueel de thema’s ook zijn, de tekst is dat niet.

2 gedachten over “Wilhelmus”

  1. Oh Lord. I don’t know what to do as I have loads of work to do next week semester. Plus the university exams are coming, it will be a disaster. I am already being anxious maybe I should site| to calm down a little bit. Hopefully it will all go well. Wish me luck.

Reacties zijn gesloten.